Weg met de onzichtbaarheid

Weg met de onzichtbaarheid

Rikko Voorberg geeft op de vroege ochtend inspiratie om de dag bewust te beginnen. Hij leest om 6 uur de teksten uit een oud kerkelijk leesrooster en zo rond 7 uur deelt hij de gedachte die dan op-popt. Elke werkdag.

Weg met de onzichtbaarheid – PopUpGedachte vrijdag 15 september

Je moet je niet laten voorstaan op wat je doet. Als je anderen laat weten dat je jezelf inzet voor een bepaalde zaak beginnen de complimenten en ook de argwaan. Bij jezelf, soms bij een ander. Waarom doe je het eigenlijk? Voor de waardering? Om een goed mens gevonden te worden. Je moet er niet over praten zeggen anderen dan, je moet het gewoon doen. Punt.

Stille diaconie is zo’n term. In stilte, zonder dat iemand het weet, zorgen dat een ander heeft wat hij of zij nodig heeft. En dat is prachtig. Maar het wordt zomaar de norm. Want goede werken daar geloven we niet meer in, dat je goede dingen zou moeten doen om bij God in een goed blaadje te komen. Eerst bij de priester natuurlijk en die regelt het dan wel boven. Daar heeft Luther een jaar of 500 geleden grondig mee afgerekend. Dus we doen geen goede werken meer. Ik ben opgegroeid in een cultuur waarin goede werken niet eens bestonden, alles was bevlekt met zonde. En dat is vast waar. Een lichtere variant van die cultuur zegt: laat je rechterhand niet weten wat je linkerhand doet – ook een Bijbeltekst en één die soms geharnast gevoerd wordt om iedereen die zichtbaar het goede doet met wantrouwen te bejegenen. Zoek je soms de eer van mensen, he?

Er zitten allemaal wijsheden in die stille diaconie, in dat voorzichtige, soms wantrouwende rondom publieke goede daden. Iedereen die zijn eigen ziel een beetje kent, weet dat het zo fijn is om gezien en gewaardeerd te worden. Het goede gevoel, zoals dat heet. Datgene waarvoor we vrijwilligerswerk doen, sommigen dan in elk geval. Sterker nog, het is datgene waarmee vrijwilligerwerk (flexibel, leuk, passend bij je dertigers agenda, no strings attached) gepromoot wordt. Het geeft zo’n goed gevoel. Net als sporten eigenlijk. En de ontvanger wordt een instrument om je lekkerder te voelen, plaatje op Facebook en je komt er wel. Terecht wantrouwen hè. En daarmee dus ook dat al je goede werken met – jawel – zonde bevlekt zijn. Want die selfserving show-off is natuurlijk wat je noemt ‘zonde’. Niet erg, maar wel niet al te mooi.

Niet de meest bemoedigende intro om op een dag mooie dingen te doen voor de mens. Het gevolg van een bovenstaand anti-evangelie over goede werken kan zomaar zijn dat je het maar laat. Je moet sterk in je schoenen staan wil je de goede dingen, die soms verrekte moeilijk zin omdat ontvangers helemaal niet blij zijn, omdat het iets van je vraagt, van je geld, van de ruimte in je huis, van je tijdsbesteding, de baas die jou maar ingewikkeld vindt of wat dan ook – je moet sterk in je schoenen staan als je ze alleen in het verborgene doet.

Vandaag staat dit in de tekst: Jullie zij het licht in de wereld. Een stad die boven op een berg ligt, kan niet verborgen blijven. Men steekt ook geen lamp aan om hem vervolgens onder een koren-emmer weg te zetten, nee men zet hem op een standaard, zodat hij licht geeft voor ieder die in huis is. Zo moet jullie licht schijnen voor de mensen, opdat ze jullie goede daden zien en eer bewijzen aan jullie vader in de hemel.

Zo, krijg dat maar eens in evenwicht. Jullie goede daden moeten gezien worden, tenminste, dat is de bedoeling dat jullie goede daden gezien worden want die geven licht. Dat is overigens nog heel iets anders dan goede daden doen ‘om gezien te worden’. Subtiel onderscheid, twee letters, maar een wereld van verschil en moeilijk om te onderkennen van jezelf. Punt is, je behoefte om gezien te worden matcht ergens met de opdracht dat de goede daden gezien worden. Dus niet te hard oordelen over de dingen die je doet om gezien te worden, die dingen die je doet zijn bedoeld om gezien te worden alleen niet om jou – maar opdat degenen die het zien er hoop van krijgen. Het gevoel hebben dat de werled nog niet helemaal Godverlaten is. ‘eer bewijzen aan jullie vader in de hemel.’

Laat je rechterhand niet weten wat je linkerhand doet, het zal wel. Maar laat de wereld in godsnaam wel weten wat die linkerhand doet, want die krijgt er hoop van. Laat het publiek zijn, check je motieven maar niet tot in den treure want als de dingen intern goed moeten zijn voor we aan de goede dingen beginnen, zullen we de goede dingen nooit en te never gaan doen. Er is licht nodig in de wereld en dat groeit uit de dingen die we gewoon zijn gaan vinden door het leven met het leven van Jezus naast ons. Stephan Sanders zei na een periode van proefgeloven; ik denk dat ik er linkser van geworden ben, barmhartiger. En het is Cedric Herrou in Frankrijk die en plein public vluchtelingen smokkelt naar Frankrijk en de pers erover te woord staat; als je vraagt waarom is er geen trots op hemzelf te bespeuren, maar zegt hij: Omdat ik Fransman ben. Dit is wat wij doen. Zo geloven, zo doen, zo merken dat wat je doet blijkbaar licht verspreidt. Voorbij de bescheidenheid.

2 Koningen 1:2-17

1 Korintiërs 3:16-23

Matteüs 5:13-16