Niet blijven zoeken. Blijven vinden

Niet blijven zoeken. Blijven vinden

Rikko Voorberg geeft op de vroege ochtend inspiratie om de dag bewust te beginnen. Hij leest om 6 uur de teksten uit een oud kerkelijk leesrooster en zo rond 7 uur deelt hij de gedachte die dan op-popt. Elke werkdag.

Niet blijven zoeken, blijven vinden – PopUpGedachte vrijdag 29 september

Er zijn mensen die vermoeid raken van andersmans zoektocht. Leg je er nu eens bij neer. Dit is het ongeveer. Ontspan, geef je over. ‘Maar er is meer te vinden.’ ‘Natuurlijk is er meer te vinden, maar dat hoeft niet per se? Biertje?’

De grote Paulus gelooft niet dat hij al ergens is. Hij heeft godservaringen om mee te strooien, heeft diverse gemeentes gesticht, schrijft een halve Bijbel vol blijkt later, maar zegt dan: ‘Ik doe alles voor het evangelie om ook zelf aan de belofte deel te krijgen.’ En: ‘Ik oefen mezelf want ik wil niet anderen spelregels opleggen en dan zelf worden gediskwalificeerd.’ Paulus zegt: werkelijk geloof is topsport. Alles moet wijken en dan nog maar zien of je die finish overkomt.

Doodvermoeiend, toch? Het lijf weer op die fiets hijsen en weer gaan. Op elk feestje weten hoeveel calorien en hoeveel niet. Altijd ergens er in je achterhoofd mee bezig. Paulus heeft gekozen. Hij wil dit. Hij zegt: ‘ Vrij als ik ben ten opzichte van iedereen, ben ik de slaaf van iedereen geworden om zoveel mogelijk mensen te winnen.’ Vrije keus, zoals topsport dat is. Het hoeft niet, niemand veroordeelt je, dwingt je – behalve je coach om nog harder te gaan, nog meer te geven, maar pas nadat jij hem gevraagd hebt dat te doen.

Die fundamentele onzekerheid van Paulus over zijn eigen lot houdt hem scherp. Het is zo verrekte makkelijk anderen te vertellen hoe het moet en zelf je niet daaraan te onderwerpen, omdat jij het al zou weten. En dat is nooit goed voor de kwaliteit, ook niet als het gaat over geloven.

En ik ben niet zo’n sporter, zeker niet als het gaat om geloof. Ik voelde me juist bevrijd van al dat moeten in de kerk en een beetje progressief gelovige zegt ook dat er niets moet. Doet relaxed aan, al die morele geboden, dat eisen van ‘stille tijd houden’ (dat je vaak genoeg bidt, dat naar de kerk gaan en de hele bende. Het kenmerk van progressief gelovigen is toch dat ze graag relaxed willen zijn. Het moet allemaal van binnenuit komen, alleen dan is het echt. Ik hoor bij die groep en lees dan Paulus en denk dat er meer te zeggen valt. Niet om terug te keren naar een soort Gehoorzaam-of-ik-schiet-Gristendom, maar die absolute vrijheid gebruiken om je absoluut toe te wijden.

Een beetje je naaste liefhebben als jezelf is niet zo interessant. Een beetje de andere wang toekeren is niet de andere wang toekeren. En een beetje pacifist voert nog gewoon oorlog. Paulus is er diep van overtuigd dat het nieuws dat hij brengt alles verandert maar dat topsport-toewijding je er gaat brengen.

Misschien zijn velen wel relaxed aan gaan doen omdat de Russische trainingsmethode van vroeger je niet bracht waar je wilde. Maar dat zegt natuurlijk niet dat je niet meer wilt. Voor mij is het deze ochtend geworden, elke keer weer opnieuw die teksten induiken, opnieuw zoeken. En het is maar 1 dingetje. Van een uurtje in de ochtend wordt je geen topper, echt niet. En toch was het een begin, want het was discipline, het doet een beetje pijn en je voelt je ervan groeien.

Het gaat er niet om een zwetend christendom te verkondigen waarbij je met samengeknepen billen telkens je afvraagt of je het wel goed doet. Een sporter heeft lol in zijn training, houdt van af en toe afzien en van het grenzen verleggen. Steeds een stukje. Een topmuzikant doet alles zo gemakkelijk lijken. Niet omdat het gemakkelijk is, maar omdat hij zich na lange toewijding aan dat wat zijn liefde heeft, nu thuis is op het instrument. Toch blijft voortdurende toewijding en nieuwsgierig verkennen van nieuwe mogelijkheden nodig om niet vast te lopen.

De hele week ging over toewijding en focus, over bouwen op de rotsen en stormen en shit, over het zoeken of hebben van een partner dat ten diepste afleiding is van het echt werk, over daadwerkelijkheid – omdat het doen van christendom je verder kan brengen. Paulus rekent zich niet rijk, vraag je hem waarom hij zo blijft zoeken, dan zal hij zeggen dat hij nog steeds aan het vinden is. En dat dit zijn enige geluk is in leven en sterven.

2 Koningen 19:1-19

1 Korintiërs 9:16-27

Matteüs 8:1-17