Oude idealen terugvinden

Oude idealen terugvinden

Rikko Voorberg geeft op de vroege ochtend inspiratie om de dag bewust te beginnen. Hij leest om 6 uur de teksten uit een oud kerkelijk leesrooster en zo rond 7 uur deelt hij de gedachte die dan op-popt. Elke werkdag.

Oude idealen terugvinden – PopUpGedachte dinsdag 3 oktober

Van die oude schoolschriften waar je dan in een opruimbui opeens weer doorheen bladert, waardoor dat hele opruimen gelijk weer stagneert, want het is fascinerend wat je toen hoopte, droomde of wilde. Aantekeningen van een coachingssessie. Een steek in je onderbuik, want het gevoel van toen was zo zuiver. Je wist zo wat je wilde en waar je heen moest – en wat is er van terechtgekomen? Je legt het maar weg of maakt een foto van de pagina om met je mee te dragen en nog eens te lezen.

Dat briefje had om actieve keuzes gevraagd

Teruggevonden idealen waar je even van schrikt – omdat je beseft dat het zuivere doelgerichte altijd maar voor even is, daarna is er het echte achtbaanachtige leven dat dit soort focus haast niet toestaat. En toch. Reageren op wat ons gevraagd wordt en de ene stap na de andere zetten, omdat de vacature wel bij je paste en de baan nu eigenlijk ook en er wat van je wordt verwacht en er moet ook brood op de plank. En zo vier je alweer je 15-jarige werkjubileum met mensen die je best oké vindt in een omgeving waar je niet over mag klagen, vind je zelf.

Maar dat briefje, dat stukje tekst, dat zei iets anders over je verlangen, je hoop, wat je wilde. En dat briefje had om actieve keuzes gevraagd, een gok wagen. En je kunt dan kiezen. Kiezen om spijt te voelen. Om het briefje boven je bureau te plakken of mee te dragen in je portemonnee. Om de tranen die je eventueel voelt prikken toe te laten. Je kunt ook kiezen om er een beetje om te lachen, om de naïviteit van toen, om dat gedroom.

Dit waren de idealen en we hebben het niet gedaan

Koning Josia kiest vanochtend voor het eerste. Hij vindt een tekst terug en scheurt meteen zijn kleren. Het symbool van diepe rouw. Het ging zo. Allerlei vroege koningen in Israel ver voor Christus maken er een bende van in het land. De hoog-morele godsdienst met de onzichtbare God en de hoge idealen wordt steeds weer vervangen door de simpele en brute godsdienst van buurvolken. Waar seks, en kinderoffers en andere extremiteiten primitieve goden van oorlog, oogst en land moesten bewegen tot het verlenen van diensten aan de mens.

Deze koning Josia neemt afstand, wil weer terug naar het hoge ideaal en in de tempel vindt zijn staf een wetboek. Terug naar de koning, voorlezen en dan staat er: ‘Bij het horen van de tekst van het wetboek scheurde hij zijn kleren. En zegt tegen zijn dienaar: Ga de Heer raadplegen want het kan niet anders of de Heer is in hevige woede ontstoken omdat onze voorouders niet hebben gedaan wat ons is voorgeschreven.’ Spijt, meteen. Verdriet, want hij scheurt zijn kleren. En schrik: Dit waren de idealen. En we hebben het niet gedaan. Net als het terugvinden van je jonge idealen in je schoolschrift, maar dan in het kwadraat.

Je afvragen wat die teksten eigenlijk willen

Soms zou je zelf zo eens de Bijbel terug moeten vinden. Als nieuw, lang kwijt geweest en je dan afvragen wat die teksten nu eigenlijk willen. Ik lees in de andere tekst van vandaag gericht aan zo’n vroeg kerkje vlak na Christus: ‘U komt niet samen om de maaltijd van de Heer te vieren, want van wat u hebt meegebracht eet u alleen zelf, zodat de een honger heeft en de ander dronken is. Hebt u dan geen eigen huis waar u kunt eten en drinken of veracht u de gemeente van God zo dat u de armen wilt vernederen?’

Zo’n tekstje zou een kerkje tot tranen moeten schokken. Niet omdat ze zo zitten te schransen als rijken en de armen er bekaaid van afkomen, maar omdat ze na deze kritiek van Paulus zo intelligent zijn geweest om te besluiten om helemaal niet meer samen te eten. Dat moet een omkeren-in-je-graf moment zijn geweest voor de apostel. Geeft hij kritiek op een essentieel moment in de gemeente, omdat het BETER moet natuurlijk, houden ze er helemaal maar mee op.

Oja, wel eens in de zoveel tijd iets met een symbool van brood, doorschijnend, voedt niets en in strikte ordening en een symbool van drinken, een slokje van een goedje dat wijn genoemd wordt door sommigen. Het zou toch aardig zijn als deze tekst opnieuw terug wordt gevonden. Weer met frisse ogen gelezen, de kleren gescheurd over zoveel onkunde en een gebed naar de Heer dat we gefaald hebben. Omdat we na kritiek op de maaltijd de hele maaltijd hebben uitgebannen.

Oude idealen van stof ontdoen

Ik hou wel van spijt, ik vind het mooi. Het kan ook terneerdrukkend zijn, maar spijt is altijd een teken van hoop, verlangen. En ik geloof niet dat we het per se goed hoeven doen, dat scheelt ook, dan kun je spijt alweer meer waarderen. Dan is spijt een ontdekking met een gevoel van urgentie. Koning Josia ontdekt oude idealen in de wet en kiest om ze opnieuw helemaal te gaan leven. Een uitdaging aan ons – en eveneens aan een kerk, maar dat terzijde – de oude idealen: niet alleen die van jou maar juist die van de Maker van de wereld.

Liggen ze nog ergens onder het stof? Tijd om ze weer eens van de plank te halen, de steek te voelen van verlangen en opnieuw weer vorm te gaan geven aan de oude hoop.

2 Koningen 22:1-13

1 Korintiërs 11:2, 17-22

Matteüs 9:1-8