Volhouders

Volhouders

Rikko Voorberg geeft op de vroege ochtend inspiratie om de dag bewust te beginnen. Hij leest om 6 uur de teksten uit een oud kerkelijk leesrooster en zo rond 7 uur deelt hij de gedachte die dan op-popt. Elke werkdag.

Volhouders – PopUpGedachte 1 november – Allerheiligen

Meer dan wat ook heeft de wereld volhouders nodig. Niet dom door doen, maar wel volhouden. Dat is de lange training waaraan een mens begint na geboorte. Om niet enkel op eigen zin en voorkeur af te gaan, niet te blijven hangen in het moment en wat wel of niet goed voelt, maar om te weten waarheen en waarom en de weg in die richting te blijven volgen tegen de stroom in, tegen jezelf in soms, tegen de wind in. Dat maakt sporters op hoog niveau zo fenomenaal, niet zozeer het talent als wel de discipline. Het is het verhaal van elke film; hoe iemand overwint ná volgehouden te hebben in verslechterende omstandigheden, venijnige tegenstrevers en dan toch, jawel, zie daar met toeters en bellen en alles: de overwinning. Maar die smaakt pas zoet na het volhouden. Zoals het lijf tintelt na het hardlopen en het biertje beter smaakt na een pittige wedstrijd, of die nu verloren of gewonnen is. En volhouden is nooit voorbij. Wel even, voor het  moment, maar voor de sporter is er een nieuwe lat waar je ook nog overheen kan, voor iemand die studeert een nieuwe diepgang om te behalen, voor de kunstenaar een nieuw level. En het vraagt volhouden.

Vandaag is Allerheiligen en het is het feest van de volhouders. Ik weet niet of het overal zo beleefd wordt, maar het idee is dat degenen herdacht worden die het hebben behaald. Die nú voor Gods troon staan. Katholieke uitvinding natuurlijk, niks geen vroege kerk, Joods of leven van Jezus fenomenen, maar fascinerend. In de lezing van vandaag ziet dat er zo uit, in het meest cryptische, totaal bizarre boek Openbaring, laatste in de reeks van Bijbelboeken, niet omdat het de laatst-geschrevene is maar misschien wel omdat ze niet zo goed wisten wat ze ermee moesten. Je kon er van álles van maken. In elk geval staat er vandaag: ‘hierna zag ik dit: een onafzienbare menigte, die niet te tellen was, uit alle landen en volken, van elke stam en taal. In het wit gekleed en met palmtakken in hun hand stonden ze voor de troon en voor het Lam. [dit is een visioen he? Geen beschrijving van de werkelijkheid, maar symbooltaal] Luid riepen ze: de redding komt van onze God die op de troon zit. (…) dit zijn degenen die uit de grote verschrikkigen gekomen zijn,’ legt een engel uit.

Er is niets beloofd aan feest en zegen en halleluja en dat jij hier wel op aarde geholpen wordt omdat je zo lekker je best doet voor de chef in de hemel. Het is een diepgeworteld en hardnekkig heidendom en ongeloof dat zegt: als jij nu maar je best doet, dan zal God je navenant belonen. Het heet ‘do ut des’ dat principe. Ik geef opdat jij geeft en volgens het christendom is dat álles wat christendom niet is. Er wordt wel wat beloofd hoor, het is niet alleen maar shit. Maar die belofte geldt vooral om te zorgen dat je volhoudt. Omdat de wereld dát blijkbaar meer nodig heeft dan wat dan ook. De sporter heeft het gevoel van welbehagen nodig achteraf, toch is dat niet waarom hij het doet. Het gaat om de sport zelf, beloning is een minor compensation. Je kunt ook zelf een beker bestellen bij de sportprijzen winkel met ‘eerste prijs’ erop. Kan echt he? Toch gek als je het doet, het is al gek om het te bedenken. Je kwam voor de sport.

Zalig de treurenden, zegt Jezus van Nazareth vanochtend, want zij zullen getroost worden. Zalig de zachtmoedigen, want zij zullen het land bezitten. Zalig die hongeren en dorsten naar gerechtigheid, want zij zullen verzadigd worden.

Het harde werk van zachtmoedig zijn. Niet omdat je per se land zou willen bezitten ofzo en dat dan zachtmoedig zijn de beste strategie is. Zachtmoedig zijn is een keuze, is toewijding. Zelf is mijn leven om de boeken van christendom en de ideeën te onderzoeken op hun kracht voor vandaag. Dat is wat ik doe, de rest is bijzaak. Soms heeft het impact, soms ben ik de weg kwijt, soms wil ik opgeven, soms werkt het. Maar dat is allemaal bijzaak. Ik wil dit doen. En ja, ik heb daarbij alle steun nodig die ik kan krijgen: in de vorm van beloftes dat er werkelijk iets in zit, in de vorm van mensen die appjes sturen om te zeggen dat ze het werk waarderen en begrijpen dat het soms eenzaam is. Zij doen mij zaligsprekingen pers sms, minder hoogdravend, net zo effectief.

Zalig de zuiveren van hart, want zij zullen God zien, zalig die vrede brengen, want zij zullen kinderen van God genoemd worden.

Kortom, zalig degenen die nu afzien. Die bezig zijn, tegen beter weten in. Niet dat de rest vervloekt is, niet dat degene die nu denkt: oh, is niet voor mij. Heb het allang opgegeven, ben kapotgegaan aan al dat goed willen zijn – zij zijn het juist die bemoedigd worden. Dat erdoorheen zitten part of the deal is. Wie met twee vingers in zijn neus loopt, is nog niet begonnen.

Vandaag, allerzielen, de dag van de volhouders. Zij die geloofden tegen beter weten in, al was het maar even en een beetje en soms. Maar dat is pittig genoeg he? Welkom volhouders, samen afzien is gedeeld afzien. Samen ervoor gaan verhoogt het plezier, de energie en de kwaliteit. Laat ons cynisme, ons gebrek aan moed en vermogen het niet van ons winnen. De wereld ligt open. Stukje bij beetje verder. Want hier zijn we voor gemaakt als mensen, om te leren volhouden. Te overwinnen, zoals Openbaring dat zegt.. Vallen, opstaan, proberen, linksom, rechtsom, nog eens, pauzeren, weer eens. Dat hele werk. Daar zin we voor gemaakt. En voor bedoeld.

Hier vind je drie tekstgedeeltes die Rikko vanochtend las.