Waarom moet het altijd zo moeilijk?

Waarom moet het altijd zo moeilijk?

Rikko geeft op de vroege ochtend inspiratie om de dag bewust te beginnen. Hij leest om 6 uur de teksten uit een oud kerkelijk leesrooster en zo rond 7 uur deelt hij de gedachte die dan op-popt. Elke werkdag. 

Waarom moet het altijd zo moeilijk? – PopUpGedachte donderdag 14 december

Het is donderdagochtend, december loopt zo tegen de helft en de rek is er hier een beetje uit. Nog een paar dingen doen, anderen zaken op de lange baan schuiven. Sommige dingen worden door anderen op de lange baan geschoven. Het is winter. Zoveel is duidelijk. De nerven van de bomen hebben zich gesloten, er loopt nog maar weinig levensvocht naar de takken. Diep in de aarde ligt leven te wachten totdat het weer wat aangenamer wordt. Onlangs zei iemand met wie ik koffie ging drinken om plannen te maken; ik werk volgens het ritme van de Tao, die oude oosterse wijsheid. Als iemand bij mij komt met een idee in oktober zeg ik: te laat. Leg maar op de plank, komt in maart of april wel weer. Dat is de tijd van groei en ontluiking, niet november of januari.

Het boek Lazarus Staat Op was ook zo’n gevalletje ‘te laat’. Voor Sinterklaas was de bedoeling, nee toch voor Kerst. Nu tillen we het over Oud en Nieuw heen. Of de drukker doet dat eigenlijk. Capabele vent, uitgever doet zijn stinkende best, iedereen heeft dat gedaan, maar er is niet tegen de seizoenen op te werken. Dat is eigenlijk ook wel goed, denk ik. Wij zijn ook maar onderdeel van de planeet aarde. Je vergeet zomaar dat wij de boel niet maken, maar dat we mee op weg zijn in de gang der dingen en onderdeel van de natuur, niet erboven verheven, soms misschien even. Het boek, wat waanzinnig mooi geworden is komt dus in het nieuwe jaar, plannen sudderen door maar grote events moet je niet meer plannen. Het is winter.

En ik lees – later dan de bedoeling was, ook dat gaat maar moeizaam in december, vroeg opstaan – ik lees een stuk uit Jesaja: ‘de armen en behoeftigen zoeken naar water en het is er niet; hun tong verdroogd van dorst. Ik de heer, verhoor hen, ik de God van Israel, Ik verlaat het niet. Op kale gronden doe ik rivieren ontspringen en bronnen in rotskloven, van de woestijn maak ik een waterland’ en zo gaat dat nog even door met lyrische beschrijvingen over welke onmogelijke mogelijkheden zich zullen openen. Maar ik blijf hangen bij die verdroogde tong. Dat is een rotgevoel. Tenminste, dat lijkt me. Ik heb al weleens dorst na het sporten, maar dat is de westers totaal luxe versie van iets wat nog niet in de buurt komt van echte dorst.

Waarom die verdroogde tong? Als die woestijn kan bloeien en water leveren en er bomen kunnen groeien en alles, waarom dan eerst die totale uitdroging. Waarom zo moeilijk?

De conclusie van de tekst is deze: ‘Dan zullen zij zien en erkennen, volledig verstaan en begrijpen dat de hand van de Heer dat gedaan heeft, dat Israels heilige dat heeft geschapen.’ Oftewel, ze gaan kapot van ellende, en dan helemaal aan het eind, uit de onmogelijkheid duikt er onverwacht verlossing op en dan gaat men op de kniëen vol verwondering.

Dat lijkt op z’n minst sadomasochistisch. Laten lijden. Kapot maken. Om dan op het laatste moment te redden. Het is bruut of onaardig of wat dan ook. Toch is dat op geen enkele manier de conclusie van de luisteraars en van de profeet. Op de een of andere manier proberen wij dat Goddelijke voor het internationale tribunaal van onze moraal te dagen en te beoordelen of hij het een beetje goed doet. De lezers en schrijver van de oude boeken doen iets heel anders. Die proberen chocola te maken van wat er om hen heen gebeurt. Zij zien dat er mensen kapot gaan en anderen alles for granted nemen en menen dat ze zich kunnen toeëigenen wat ze willen. De kloof tussen arm en rijk zogezegd. Luxe paarden in de wereld die menen dat wat ze hebben van hen is, voor hen is en ontstaan is doordat ze hun best hebben gedaan. Niet mee te werken die mensen. En de armen die weten dat wat ze ook doen, ze staan 100 punten achter en die achterstand groeit.

Dat is niet de wereld die door het goddelijke is veroorzaakt, het is de wereld die door het goddelijke wordt aangetroffen en waar hoop wordt geschapen. En dat gebeurt door zorg en aandacht, het idee dat er om je gegeven wordt en dat je daarop kunt vertrouwen. Punt is dat de rijke elite die meent alles op eigen kracht gefikst te hebben (waar wij dus allemaal collectief bij horen he, als nederlanders. Dat is onze habitat, dat ademen we, als één van de vijf gelukkigste landen ter wereld.) Wie meent voor zichzelf te kunnen zorgen, hoeft niet te beginnen te vertrouwen. Wie keihard werkt om toch nog een beetje voor zichzelf te kunnen zorgen, heeft geen tijd om een dergelijk vertrouwen in overweging te nemen. Pas wie aan het eind van zijn latijn is, laat zich oprapen. Alles beter dan dit. Zo lijkt Jezus zijn werk te doen. Die mensen vinden hem, die de gok maar wagen omdat alles beter is dan dit.

En wie de gok heeft gewaagd en gezien heeft dat het te vertrouwen is, de wereld, de ander, God, voor diegene gaat er een nieuwe wereld open. Dan pas. Maar het is zo verrekte moeilijk om er te komen als we nog denken alles te kunnen en moeten verwezenlijken. Daarom moet het dus zo moeilijk. En is de weg naar verlossing zo vaak de weg door het donker. Scheelt wel om het te weten. Misschien.

Hier vind je drie tekstgedeeltes die Rikko vanochtend las.