Ik snap die cynicus wel

Ik snap die cynicus wel

Rikko geeft op de vroege ochtend inspiratie om de dag bewust te beginnen. Hij leest om 6 uur de teksten uit een oud kerkelijk leesrooster en zo rond 7 uur deelt hij de gedachte die dan op-popt. Elke werkdag. 

Ik snap de cynicus wel – PopUpGedachte dinsdag 11 december

De wereld is even twee dagen wit. Ons wereldje dan, hè. Ik ga even uit van alle Hollandse luisteraars en lezers. Er schijnen een paar overzeese meeluisteraars te zijn, maar je kunt niet met iedereen rekening houden. Hier ligt een wit donsdekentje en dat maakt iedereen eventjes heel erg gelukkig – behalve als je toch in de auto bent gekropen om naar werk te gaan en op de terugweg beseft dat je beter had kunnen lopen omdat de terugweg dan sneller en soepeler was verlopen.

De wereld is even wit en dat doet ons deugd. Alsof het even goed is en gezellig en oké. Is niet zo natuurlijk, maar de illusie is heel fijn. Een beetje hemel, maar dan kouder. De teksten van de adventstijd kunnen ook zo zijn. Prachtig als de sneeuw, flonkerend omdat er een nieuwe wereld aan zit te komen, blijde tijding die voorpret oproept – ‘Hoor een stem roept’ (staat er vanochtend): ‘baan voor de Heer een weg door de woestenij, effen in de wildernis een pad voor onze God.’ Grijp die sneeuwschuiver, pak dat zout, het wordt feest. ‘Laat elke vallei verhoogd worden en elke berg en heuvel verlaagd, laat ruig land vlak worden en rotsige hellingen rustige dalen.’ Dit roept Jesaja allemaal alvast, honderden jaren voor Christus – en we lezen het elke keer met Kerst ‘Hoor een stem zegt: ‘Roep!’
Het is een beetje een rollenspel dit. Iemand roept iets over sneeuwschuiven en bergen pletten. Een ander zegt: ‘Roep!’, in de zin van: kondig het aan, dit wordt goed, vertel het door. Kom op! Maar dan een antwoord, in een heel andere toon, futloos, depressief, een beetje Nico Dijkshoorn of zo’n brombeer uit een voetbalprogramma met plat Amsterdams accent. ‘Wat zou ik roepen? De mens is als gras, hij bloeit als een veldbloem. Het gras verdort, en de bloem verwelkt wanneer het stormt. Ja als gras is dit volk.’

Ik snap die brombeer wel. Wat gaan we nu aankondigen met Kerst. Dat het allemaal goedkomt? Of erger nog: dat het allemaal goedkwam? Toen met de komst van Jezus van Nazareth? Kom aan, dat kun je niet menen. Ik weet dat ik het theologisch verplicht ben om te zeggen en als ik diep graaf kan ik rationeel wel een hele serie mooie dingen aanwijzen. Minder grove armoede, minder oorlogen, minder epidemieën, meer zorg voor elkaar, mensenrechten, dat soort dingen. Als ik het opschrijf word ik er wel een beetje warm van, eerlijk gezegd. Maar ik krijg er geen sneeuw mee gesmolten, niet echt. Niet stuiteren, niet feestvieren, niet sneeuwruimen met vereende krachten omdat er me nu toch een verhaal aankomt met Kerst.

Het gras verdort, de bloem valt af, het volk is weer even gezellig tegen mekaar, doet een leuk glazen huis, daklozenmaaltijd, moppert nog op wat vluchtelingen, maar geeft ze ook een knuffel, bromt over en weer nog wat over Kerst en of dat nu happy holidays moet heten of niet en klaar. Uiteindelijk gaat het allemaal toch naar de knoppen. Er zit namelijk een gozer achter een knop die elke dag via twitter probeert het spelletje van die specifieke dag te winnen en hij beheert die grote rode atoomknop. Heb je ook nog iets met verwarming van de aarde, verharding in het debat rondom vluchtelingen en shit. Kom aan, ondergang van het avondland, laat Kerst nou maar. Even een gezellige maaltijd, maar uiteindelijk gaat alles naar de klote.

Dat is de cynicus. Sprekend ingevoerd in Jesaja. En hij krijgt gelijk van de profeet. Point taken, zegt Jesaja. Het gras verdort, bloem valt af. Maar, en daar is het blijhoofd weer, het woord van onze God houdt eeuwig stand. Dus hop die berg op, vreugdebode Sion, verhef je stem: ziehier de Heer! Hij is er al. En dan vergelijkt Jesaja hem met een herder. Vind ik een mooi beeld. Past niet in het sneeuwplaatje, maar wel gezellig gewoon. Ook wit en donsachtig, zogezegd. ‘Als een herder weidt hij zijn kudde; zijn arm brengt de lammeren bijeen, hij koestert ze en zorgzaam leidt hij de ooien.’ Mooi toch? Gebeurt. Maar de cynicus blijft brommen, de verongelijkte Hollander blijft twitteren en de gereformeerde theoloog blijft vinden het dat verrekte anders moet, want dit is toch geen koninkrijk op aarde, of wel soms?

De laatste tekst van vandaag werpt een klein beetje licht op de zaak: Wat dunkt u?’ zegt Jezus zelf. ‘Wanneer een man 100 schapen heeft en één daarvan verdwaalt, zal hij dan niet de 99 alleen laten om op zoek te gaan naar het verdwaalde? En gelukt het hem dat te vinden, zal hij over dat ene meer verheugd zijn dan over de 99 die niet verdwaald waren.’

Dit is voorwaar goed nieuws. Het doet namelijk recht aan de cynicus én aan het blijhoofd. Als het leven klote voelt: je voelt je ofwel verdwaald (die ene) ofwel behoorlijk verweesd en in de steek gelaten (de 99) dan wordt er óf intensief naar je gezocht (die ene) of je bent ff alleen omdat de herder je wel vertrouwt en op zoek is om de boel weer compleet te krijgen (de 99). Kortom, er gebeurt altijd wat goeds. Even geduld. Het goede is naar je op zoek, blijf blaten misschien helpt het. Of het goede is even bezig met iemand in nood, maar er komt een feestje aan zodra hij hem gevonden heeft.

Goed verhaal. En zo’n Kerst zie ik nog wel gebeuren. Een goede dinsdag!

 

Hier vind je drie tekstgedeeltes die Rikko vanochtend las.