Waarom huil je?

Rikko geeft op de vroege ochtend inspiratie om de dag bewust te beginnen. Hij leest om 6 uur de teksten uit een oud kerkelijk leesrooster en zo rond 7 uur deelt hij de gedachte die dan op-popt. Elke werkdag te lezen en te beluisteren. Vandaag over...

Waarom huil je?

PopUpGedachte dinsdag 23 april 2019 – Waarom huil je?

De lucht kleurt roze. Nu, na Pasen, zal het ’s ochtends rond deze tijd niet meer donker zijn totdat de dagen weer korten. Het is licht en rustig buiten. Een nieuwe dag is begonnen. Een nieuwe week ook. En ik schrijf hier. Zoals elke ochtend van elke werkdag. Mijn poging om stil te staan voordat de dag begint te lopen, om bewust te beginnen voordat andere zaken mijn bewustzijn kapen en de boel begint te draaien. Ik deel de gedachte met jou als een middel om mezelf te dwingen te blijven schrijven. Want wat je belooft, moet je doen.

Hoe houd ik mijzelf scherp bedacht ik me drie jaar geleden. Hoe blijf ik niet alleen vertellen over ideeën, nut of functie van het christendom, maar hoe blijf ik er ook in ronddwalen, beschutting zoeken, thuis zijn? Hoe vindt de kunstenaar nog ruimte om voor het eigen plezier te schilderen en hoe houdt de hovenier plek voor een eigen tuintje? Zo ontstond de PopUpGedachte.

Als de wereld nog stil is en slaapt, neem ik een Bijbelpassage. Ik kies het niet zelf maar laat het me voorschotelen door een katholiek leesrooster. Vervolgens probeer ik te ontdekken of er iets ergens blijft haken in die tekst. Een zinnetje voor vandaag. Ik schrijf iets, ik spreek het in als simpelste vorm van podcast en deel het met degenen die willen horen wat er in dat uurtje is opgeborreld. Het wordt voor de luisteraar een manier om hun dag bewust te beginnen. En dat zijn er ondertussen honderden. Met al zo’n 500 PopUpGedachtes. Elke werkdag, op een enkele vakantie na, al drie jaar achter elkaar.

Vandaag de vraag: waarom huil je? Het is de vraag van de engelen aan Maria die op weg is naar Jezus’ graf om hem de laatste eer te bewijzen. Het is de vraag van een onherkenbare Jezus die na zijn dood aan diezelfde Maria verschijnt: Waarom huil je? En ik begrijp wel dat ze huilt. Het is vragen naar de bekende weg. Ik begrijp wel dat de mens huilt überhaupt. Waarom huil ik? Waarom huil jij?

De zon komt op. Dat is mooi. De lucht lichtroze. Dat is prachtig. Maar er is meer verdriet in de wereld om ons heen dan er tranen zijn om te huilen. Moet ik dan zeggen waarom ik huil? Om die jonge vrouw uit het Midden-Oosten die nu af en toe bij de PopUpKerk komt, nog geen papieren heeft, de procedure uitzichtloos en niet te verdragen vindt en dingen heeft meegemaakt die haar hebben gesloopt, maar waarover ze niets wil zeggen, vooralsnog. Waarom huil je? Om de vrolijke toost bij opgaande zon op Paasochtend, zo’n mooi momentje waarbij net mijn zoontje zei dat we nog even zouden zwemmen toch? En in die vrolijke baldadige sfeer zegt iemand opeens geschrokken, terwijl ze op haar telefoon tuurt: er zijn aanslagen gepleegd in Sri Lanka, honderden gewonden. Er komt nog een telefoon tevoorschijn. Drie kerken, drie hotels. Honderden doden, honderden gewonden.
De zon was nog geen vijf minuten op, verdomme. Zo vloek ik binnensmonds. Machteloos, gefrustreerd en verdrietig. Over wat er daar gebeurt, maar ook – stom genoeg- over het feit dat het mooie sfeertje weg is en dat neem ik mezelf kwalijk, over het feit dat het nog geen 5 minuten Pasen kan zijn of er moeten alweer mensen precies het omgekeerde doen dan waar Jezus voor stond.

Hij liet zich doden om de wereld te redden van het kwaad, tot het einde toe standvastig in liefde, geloven en hopen. Deze mensen willen ook de wereld redden van het kwaad en doen dat tot het einde toe standvastig in haat, vernietigingsdrang en moordlust. Hoe moesten al die mensen die eergisteren in kleine plukjes samenkwamen om Pasen te vieren, stand houden tegen de vernietingsdrang van al die anderen? Hoe moet onze cultuur van fijn sporten, beetje carrière maken, een fijn leven leiden en hopen dat je aan het eind kunt zeggen nergens spijt van te hebben gehad – hoe moet dat staan tegenover het verdriet? Waarom huil je?

Om gezinnen op straat in Griekenland, om vrienden en hun soms zo uitzichtloze strijd in het leven, om het zo oneerlijke deel wat sommige mensen die ik liefheb wordt toebedeeld.

Maria huilt. Ziet tot overmaat van ramp ook nog een leeg graf en concludeert dat men met het lijk is gaan slepen.

Jezus zei tot haar: 'Vrouw, waarom schreit ge? Wie zoekt ge?' In de mening dat het de tuinman was, vroeg zij: 'Heer, mocht gij Hem hebben weggenomen, zeg mij dan waar ge Hem hebt neergelegd, zodat ik Hem kan weghalen.'Daarop zei Jezus tot haar: 'Maria!' Zij keerde zich om en zei tot Hem in het Hebreeuws: 'Rabboeni!' ‑ wat leraar betekent. Toen sprak Jezus: 'Houd mij niet vast,

De mannen zijn bang. De leerlingen. Zij verschansen en verschuilen zich. Maria huilt en gaat op weg. En zij wordt aangesproken. Er verandert niets in de wereld. Zij kan hem niet opnieuw vasthouden. Pijn en verdriet is niet omkeerbaar, maar er is wel perspectief. Een aangesproken worden. Een aangeraakt worden. Een gezien zijn, midden in die wereld. Zo licht is Pasen, zo ingrijpend ook. Dat het jou en mij maar steeds mag overkomen in dat verdriet. Die aanraking, die stem, dat aangesproken zijn en gekend weten. Dat er niets veranderd is, maar alles anders. 

Heb het goed. 

Hier vind je drie tekstgedeelten die Rikko vanochtend las.

Rikko Voorberg (38) is theoloog, schrijver, ‘activist/kunstenaar’ en initiatiefnemer van o.a. ‘We gaan ze halen’.

Wil je betrokken raken bij het werk van Rikko? Kijk dan hier.