Onoverwinnelijk spelen

Onoverwinnelijk spelen

Rikko Voorberg geeft op de vroege ochtend inspiratie om de dag bewust te beginnen. Hij leest om 6 uur de teksten uit een oud kerkelijk leesrooster en zo rond 7 uur deelt hij de gedachte die dan op-popt. Elke werkdag.

Onoverwinnelijk spelen – PopUpGedachte maandag 21 november

De week is weer begonnen. Als ik even op mijn balkon sta om even onder mijn plafond uit te zijn en iets van de weidsheid van de aardbol te proeven, ruik ik de regen. Of beter: de regen maakt de geuren los en stuwt ze rond. Het is zo’n milde regen, het slaat niet hard neer, het aarzelt ook niet drupsgewijs maar valt stevig en doelbewust en het raakt de bladeren, de struiken, de bloemen en de aarde precies zo dat ze hun geur loslaten. Het leeft vanochtend om me heen, onontkoombaar.

Terwijl de plantenwereld zich klaarmaakt voor de winter, de bladeren afstoot, de voedingssappen afsluit en het leven zich diep naar binnen terugtrekt in stammen en struiken omdat het seizoen niet aangenaam is, de regen is onontkoombaar. Het brengt het leven naar buiten uit de hoeken en gaten, niet dat het zomer gaat worden voorlopig, de winter komt echt maar het vele leven om mij heen is voor mij op mijn balkon heel voelbaar, bijna tastbaar door de vele geuren in de lucht die als tegen wil en dank opstijgen.

Wat een macht heeft zo’n regen. Wat een weldaad eigenlijk. Dat het zacht maakt en een in zichzelf terugtrekkende natuur zichzelf doet verraden. Er is leven, heel veel leven.

De eerste week van Trump in het zadel van Amerika was reden om in de schulp te kruipen. De manier waarop de machtigste man de macht laat wapperen, als een oud-Romeinse heerser zijn familie de baantjes toespeelt en via Twitter criticasters direct aanvalt, zo’n eerste week maakt dat je automatisch je gaat voorbereiden op een winter. Insiders in het Vaticaan proberen deze Paus af te zetten vanwege ketterij, er loopt een zaak. En extreem-rechtse aanvallers smeten molotov-cocktails in het vluchtelingenkamp van Chios waar vrouwen, kinderen en mannen lagen te slapen in dunne tentjes. De politie helpt nauwelijks en drijft de uit het kamp gevluchte vluchtelingen weer terug naar de smeulende tenten omdat ze niet in de straten mogen overnachten. misselijk wordt je ervan. Op maandagochtend. Er komt een winter aan. Wie durft nog te hopen. En waarop? Binnensmonds misschien of binnenskamers. Maar naar buiten moeten de stekels opgezet, een dikke huid ontwikkelt, een laag eelt want het wordt hard en koud.

‘Wie niet als een kind openstaat voor het koninkrijk van God, zal er zeker niet binnengaan’ zo zegt Jezus van Nazareth terwijl hij de kinderen bij zich roept die zijn leerlingen wilden tegenhouden omdat ze meenden dat hij daar heus geen tijd of aandacht voor had. Maar hij wenkt de ouders dichterbij, zij wilden dat hij hun kinderen zou aanraken of zegenen. Jezus zegt: ‘laat ze bij me komen, houdt ze niet tegen want het koninkrijk van God behoort toe aan wie is zoals zij.’

Worden als een kind, in een harde tijd. Onmogelijk, onhandig en zeker niet aan te raden. We houden ons hart vast als we zo’n kind zien opereren in de wereld, die gaat nog vaak op zijn bek gaan denken we dan. Met zijn of haar open blik, vol vertrouwen. En toch, Jezus van Nazareth geeft ze als voorbeeld. Hij is als de regen die in wintertijd de struiken zachtmaakt, zodat ze hun geur afgeven en aantonen dat ze toch leven.

Het koninkrijk van God, niet de hemel of een hiernamaals, maar het gegeven dat er binnen een harde werkelijkheid mensen zijn die naar een andere wet luisteren dan die van de markt, van de angst of van het ego. Die het ‘onrealistische onvermijdelijk’ maken zoals Rutger Bregman dat zegt. Het onrealistische liefdevolle, het onrealistisch zachte, ze maken het onvermijdelijk omdat het blijkt dat het kan. Zoals het ooit onrealistisch was om te veronderstellen dat alle mensen dezelfde rechten hebben, zoals het ooit onrealistisch was om slavernij af te schaffen, zoals het ooit onrealistisch was dat de mainstream ging begrijpen hoe racistisch ons sinterklaasfeest overkwam, ooit wordt het onrealistische onvermijdelijk.

In een harde wereld zijn veel spelende kinderen nodig, die weigeren in de opkomende winter hun levendigheid terug te trekken in zichzelf en hun stekels op te zetten omdat het dan zo saai wordt in de wereld, en koud, en stom. Die zullen blijven spelen met wat er wel voor handen is.

De profeet Zacharia belooft vanochtend aan zijn gemangelde tijdgenoten dat God hen weer bijeen zal brengen het onoverwinnelijk zal maken. Ik hoop dat dit niet de onoverwinnelijkheid is waar de groten der aarde mee brallen, maar die van de kinderlijkheid, die besluit onder wat voor omstandigheden dan ook te blijven doen wat ze altijd doen.

Ook in de straten van Aleppo wordt gespeeld als er even niet wordt gebombardeerd, er wordt liefgehad en voor elkaar gezorgd. Ook in de kampen zijn er vrijwilligers die ondanks waarschuwingen hun eten en zorg komen delen en spelen, altijd spelen. Onoverwinnelijk spelen, omdat het leven sterker is dan wat voor omstandigheden dan ook. Zo de wereld instappen betekent dat je teleurgesteld kunt raken, als een kind zonder levenservaring, maar wie zoveel heeft ervaren dat de pijn niet meer kan raken, kan ook niet meer de vreugde voelen als er plotseling iets opbloeit of een regen onverwachte geuren meebrengt. Let op de regen deze week, en laten we blijven spelen.

Zacharia 10:1-12

Galaten 6:1-10

Lucas 18:15-30