Vrede op aard’

Vrede op aard’

Rikko Voorberg geeft op de vroege ochtend inspiratie om de dag bewust te beginnen. Hij leest om 6 uur de teksten uit een oud kerkelijk leesrooster en zo rond 7 uur deelt hij de gedachte die dan op-popt. Elke werkdag.

Vrede op aard’? – PopUpGedachte vrijdag 23 december

Het is de laatste PopUpGedachte voorlopig, de Kerst gaat beginnen, het einde van het jaar wordt ingeluid, we nemen pauze met elkaar om terug te denken, vooruit te kijken, te vieren, te rouwen, te eten en drinken en te verbinden. Niet iedereen, maar wel heel velen op deze hele aardbol. Ik ook.

Vanaf de eerste van september was er elke ochtend in het donker die storende wekker, de prettige stilte op het balkon onder sterrenhemel of wolkendek, de verassing van wat de tekst deze ochtend weer zou zijn en de PopUpGedachte zelf. Deze dagen wordt er gevochten op allerlei plekken in de wereld en de impact van de aanslag in Berlijn is overal voelbaar, velen zweren opeens weer bij Kerst uit angst voor het onbekende en overal om ons heen kwelen kinderen en radio’s kerstkitsch of grootse woorden over een volk dat in duisternis wandelt en opeens het licht heeft gezien.

Ik ben benieuwd wat de dagen gaan brengen, hoe we elkaar weer zullen zien in het nieuwe jaar. Of de Kerst in onze eigen kringen en in de wereld iets van vrede mag zijn of dat we hard zullen moeten werken om zelf vredebrengers te blijven in de chaos en spanning – in de wereldpolitiek of in de eigen familie.

Bono van U2 schreef een kerstliedje, dat ik ooit eens heb vertaald. Als kerstcadeautje dan maar.

Een hemel op aarde, het is de hoogste tijd. Ik wordt ziek van de zorgen, van een wereld die lijdt. Ziek van het treuren, ziek van de pijn. Ziek van de woorden, dat er vrede zal zijn, dat er met Kerst op aard’, vrede zal zijn

Toen ik nog klein was, waren er al weinig bomen, maar die zijn nu ook geveld, om tegen de ander op te komen. Ze zeggen dat wat je bespot, je altijd wel weer achterhaalt, en dan wordt je zelf een monster, omdat je bang bent dat het monster jou vermaalt

Men riep om strijd en harde hand, dat hield de vrede in het land, nu is er geen weg terug meer.

Jezus heb je even tijd, reik je hand we hebben spijt. Vreed’ op aarde. Jezus heb je even tijd, we verzuipen hier in haat en nijd. Vreed’ op aarde. Vertel de mens hier op de grond, die wacht totdat de morgen komt. Vrede op aard’. Er is geen antwoord geen daarom, elk moederhart smeekt steeds weer om die. Vrede op aard’

Ze kreeg de kans niet voor een zoen, geen kans zijn ogen dicht te doen. Hij ligt opgebaard, Vrede op aard’. Jezus heb je even tijd, reik je hand we hebben spijt. Vrede op aard’. Jezus heb je even tijd, we verzuipen hier in haat en nijd. Vrede op aard’. Het vredig engelengekweel, stokt deze kerstmis in mijn keel. Vrede op aard’

Met kerst hoor je het keer op keer, elk jaar herhaalt de hel zich weer. Wat is het waard, die vrede op aard’?

Wat is het je waard? Vrede op aard’

Wat is het me waard, wat mag het kosten, waar kunnen we beginnen. John Howard Yoder, een van mijn inspiratoren schreef ooit dat vredestijd een wapenstilstand is die de ruimte biedt om te oefenen voor het brengen van vrede voor het geval de vrede ophoudt.

Veel goeds, zegen, en veel dank voor het meemaken van deze ochtenden. En vooral: vrede!