Ook dit gaat voorbij

Ook dit gaat voorbij

Rikko Voorberg geeft op de vroege ochtend inspiratie om de dag bewust te beginnen. Hij leest om 6 uur de teksten uit een oud kerkelijk leesrooster en zo rond 7 uur deelt hij de gedachte die dan op-popt. Elke werkdag.

Ook dit gaat voorbij – PopUpGedachte maandag 9 januari

De stilte is weer begonnen. De stad om me heen sluimert, het huis is stil. Er is een nieuw jaar begonnen, 2017. Na twee weken pauze, zit ik weer aan de woonkamertafel met voor me drie oude teksten uit de christelijke traditie. Die worden vandaag in allerlei kloosters, kerken en huizen gelezen door monniken, priesters en andere gelovigen. Mensen die wijsheid zoeken, niet enkel het nieuwe nieuws uit de krant, maar ook het hele oude uit de traditie tot zich nemen in een poging om rust te vinden of te houden, om niet achter elke hype of #ophef aan te hobbelen en te weten wanneer de stem te verheffen en wanneer te zwijgen. In navolging van hen, ging het afgelopen jaar bijna elke werkdag mijn wekker om zes uur, stond ik met een hete thee op het balkon naar de sterren of de opkomende zon te turen en te beseffen hoe oneindig groot het heelal is waarin we ronddraaien op onze aardbol en zocht ik daar contact met de ziel van de wereld, de maker, de schepper, de stilte. Vanochtend is het voor mij weer de eerste werkdag van 2017, het jaar waarin Trump het Witte Huis zal gaan bewonen, waarin Wilders het huiveringwekkende ‘schoon schip’ beloofd na 15 maart, de Europese Unie onder hoogspanning staat en vluchtelingen aan onze grenzen sterven op zee of in tentjes en brakke accomodaties de winter proberen door te komen zonder er mentaal en fysiek aan onderdoor te gaan.

De profeet Jesaja biedt vanochtend wat broodnodig perspectief aan tobbende krantenlezers als ik. Er zit een soort verbazing in zijn stem, die een op een aan mij gericht zou kunnen zijn. Hij tikt mij op de schouder terwijl ik zuchtend door mijn Twittertijdlijn scroll waarin men de Telegraaf NSB-praktijken verwijt, Trump met één tweet het Congres naar zijn hand zet en Wilders.. ach, Wilders: ‘Weet je het dan niet, heb je het niet gehoord?’ Ik kijk op en zie die oude profeet met een frons tussen de ogen mij tot de orde roepen: ‘werd het u niet verteld vanaf het begin? Hebt u het niet begrepen vanaf de vestiging van de wereld? Hij troont op het gewelf dat de aarde overspant, Hij, voor wie de bewoners als sprinkhanen zijn; Hij spreidt de hemelen uit als een sluier en spant ze als een tent waarin men wonen kan.’

Dat zie ik inderdaad op mijn balkonnetje op 3 hoog achter in Amsterdam-West. Het lichte wolkendek, waarachter ik een heelal weet. De kleine tijdelijkheid van mijn bestaan en dus ook van de huidige politiek. Precies, gaat de profeet verder: ‘Hij maakt de machtigen tot niets, de leiders van deze aarde zijn een nietigheid. Ze zijn ternauwernood geplant, ternauwernood gezaaid, ternauwernood is hun stam in de aarde geworteld of Hij blaast over hen heen en ze verdorren en een stormwind neemt hen op alsof ze kaf zijn. Sla uw ogen op naar omhoog en kijk: wie heeft dit alles geschapen.’ Obama is alweer voorbij, Kabinet PvdA-VVD ook bijna, Europa als project zou ook voorbij kunnen zijn of een nieuwe energie kunnen vinden, alles kan. Maar zijn maar golfjes, kleine bewegingen in een hele lange beweging. Het is niet zo belangrijk. Het is onrustbarend, het is soms hoopgevend, soms deprimerend, maar het is nietig.

Wat is dan wel blijvend?

Paulus zegt vanochtend tegen een kerkje in Griekenland in de eerste eeuw, een groepje dat niet meer gelooft dat de keizer aan de touwtjes trekt maar dat er een andere kracht actief is in de wereld en dat ze daar deel van willen uitmaken. Hij zegt tegen hen: ‘Wij zijn uitgekozen, voor de grondlegging van de wereld, om heilig en vlekkeloos voor Hem (God, de maker, schepper) te staan in liefde.’ Wat er ook voor politieke situatie is, wat het nieuws ook brengt, deze stem fluistert door de verwarring heen: ik wil jou erbij, ik wil jou vragen om onder een open hemelkoepel de liefde te representeren. Ik heb je nodig, jij kunt dit, vallend, opstaand.

Er zijn mensen die zich geroepen voelen tot de macht, met schoon-schip maken en alles. En er zijn mensen die zich op hun eigen kleine plek kosmisch geroepen voelen om iets van de liefde vorm te geven. Die eerste verdwijnt weer, dat hoort bij de schommeling van de geschiedenis. Die tweede blijft. Steeds weer zullen er mensen zijn die zich geroepen voelen om lief te hebben. Misschien zijn zij het die de geschiedenis leiden. Misschien moet ik hen vooral willen zien, volgen, meemaken.

In de Marcus-lezing van vanochtend, wordt Jezus van Nazareth gedoopt en klinkt er een stem: ‘deze is mijn zoon, mijn geliefde, in hem vind ik vreugde.’

Er zijn er veel meer om mij heen in mijn straat, in mijn werk, online en offline waarover dit zinnetje gezegd zou kunnen worden: deze is mijn zoon, dochter, mijn geliefde, in hem of haar vind ik vreugde. Op hen wil ik letten in 2017, hen volgen. Omdat ik geloof dat zij de geschiedenis meer leiden dan de mannen (want dat zijn het meestal) uit de krantenkoppen.

Mijn nieuwe jaar is begonnen, dank je wel dat je luistert, het maakt dat ik deze ochtenden mijn bed uitkom en de dingen wat in perspectief komen te staan door die oude teksten. Reacties hoor ik graag. Mocht je iets van mijn onrust delen, weet dan: ook dit gaat voorbij. Mocht je iets van mijn hoop delen, de stem die steeds weer mensen roept om iets van die liefde te leven gaat nooit voorbij. Op een goed 2017, hoe het ook loopt.

Jesaja 40:12-24

Efeziërs 1:1-4

Marcus 1:1-13