‘Betekent Jezus volgen per definitie een rusteloos bestaan?’

‘Betekent Jezus volgen per definitie een rusteloos bestaan?’

Predikant Rebecca Onderstal neemt na 15 jaar afscheid van haar gemeente. De verhuizing doet haar meer dan ze dacht. Kijkend naar de machtige kastanjeboom vraagt ze zich af: ‘Waar groei ik van, van gaan of van blijven?’

Gisteren kwamen ze de verhuisdozen brengen. De garage staat nu vol dozen waar mijn hele huishouden in moet. Sporen van 15 jaar wonen en de groeiende hoeveelheid herinneringen en dierbare dingen die ik met me mee sleep door het leven.

Ik dacht dat ik van verandering hield, van beweging en groei. Maar ik betrap me er op dat ik jaloers naar de grote kastanjeboom voor het huis kijk. Die boom staat al minstens 150 jaar stevig geworteld op één plek rustig te groeien en te bloeien.

Hij schudt in de wind, laat bladeren vallen, doorstaat kaal en naakt de winter en dan komen de knoppen weer… Wat sta ik graag onder de brede takken, en kijk dan omhoog langs de stam. Terwijl ik dozen vol papier naar de garage sjouw, kijk ik over mijn schouder naar die boom.

Als een kat in een vreemd pakhuis

‘Dat je zult zijn als een boom geplant aan stromend water, mijn zegen heb je.’ Zo gaf een collega de zegen van de Eeuwige mee bij de start op mijn nieuwe werkplek. Op die nieuwe plek ben ik als een kat in vreemd pakhuis. Ik ken de deurcode nog niet uit mijn hoofd en weet niet waar de lichtknopjes zitten. Terwijl ik in het kerkje waar ik eerst werkte in het donker op de tast de weg wist.

Nu ik bezig ben om mijn wortels uit de grond te trekken om te gaan verhuizen, schiet me een couplet van een lied (van Huub Oosterhuis) in gedachten: ‘De bomen hebben wortels, de bomen mogen stevig staan, maar mensen moeten verder gaan. De bomen hebben wortels, maar mensen gaan voorbij.’

Het lied verwijst naar woorden van Jezus, die vertelt dat vossen holen hebben, en vogels nesten, maar dat wie hem volgt nergens zijn hoofd kan neerleggen. Als Jezus je roept, betekent dat dan sowieso een rusteloos bestaan, zonder vaste woon- of verblijfplaats?

Alles laten vallen om met hem mee te gaan

In de dienst waarin ik afscheid nam van de gemeente waar ik 15 jaar predikant was, ging het over de roeping van de eerste leerlingen. Als Jezus tegen 2 vissers aan de waterkant zegt: ‘Kom, volg mij’, dan laten ze alles vallen om met hem mee te gaan.

Wie het leest, vraagt zich af hoe dat was voor degenen die achterbleven met een half-afgemaakte klus, een stapel kapotte netten en de helft van de arbeidskrachten. Zou hun vader niet in alle staten zijn dat ze het familiebedrijf zomaar verlieten? En wie lieten ze allemaal nog meer achter?

Op de preekstoel waar ik jarenlang met regelmaat stond, vertelde ik: ‘Al die jaren heb ik me geroepen gevoeld om te blijven.’ Er waren twijfels zo nu en dan en momenten dat ik me voornam om weg te gaan, maar het liep anders. Ik bleef.

Degenen daar aan het water die bleven, terwijl de 2 anderen met Jezus in de verte verdwenen, beantwoordden die ook aan een roeping? Was het hun roeping om te blijven, om hun beste krachten te geven aan het bestaande, in plaats van iets nieuws op te zoeken?

Waar groei ik van, van gaan of blijven?

Ben ik een blijver of iemand die verder wil? Wanneer volg ik Jezus door in beweging te komen en wanneer volg ik juist door te wortelen op de plek waar ik ben? Waar groei ik van, van gaan of blijven?

Terwijl ik steeds meer stapels papier en eigenlijk overbodige spullen opruim en weggooi, realiseer ik me dat verhuizen me meer in de war brengt dan ik had voorzien. De spullen die me lief zijn, gaan mee. Dat is best veel, ook nadat opruimgoeroe Marie Kondo erop is losgelaten. Maar spullen zijn niet genoeg om te wortelen.

Wat zal ik de machtige boom die wortelt aan de rivier missen. Hij is dichterbij de eeuwigheid dan ik. Ik ben een mens die verder moet en steeds weer wortels moet ontwikkelen. De boom van Psalm 1, de gezegende, wortelt in stromend water. Ik hoop dat ik de stroom verderop weer op kan pikken.