Van en voor de zwakken

Van en voor de zwakken

Rikko Voorberg geeft op de vroege ochtend inspiratie om de dag bewust te beginnen. Hij leest om 6 uur de teksten uit een oud kerkelijk leesrooster en zo rond 7 uur deelt hij de gedachte die dan op-popt. Elke werkdag.

Van en voor de zwakken – PopUpGedahchte donderdag 19 oktober

Gisteren schreef Stephan Sanders weer iets over zijn ervaringen met proefgeloven. Een experiment om te zien wat er zou gebeuren als hij eens ging proberen een poosje als gelovige door het leven te gaan. Een van de resultaten, zo vertrouwde hij me toe in een debatje bij een tv-programma, dat hij er zachter van was geworden. Ik was aardig rechts zei hij, maar wekelijks onder het gehoor van een katholieke priester in een mis, met brood, wijn en gewijde liederen maakt me zachter, barmhartiger. En zo schreef hij gisteren een stuk in een gaande discussie rondom de vraag waarom hij voor christendom voelt en niet voor een andere godsdienst, zoals de islam – en hij doet dat mooi, de eigenheid benadrukkend van het geloven dat hij heeft gevonden zonder een ander te bashen. Hij zegt:

“En liever dan voor te schrijven hoe die andere godsdienst (islam) er dient uit te zien, beken ik me tot de mijne, om er met al die anderen voor te zorgen dat het christendom een geloof blijft van en voor de zwakkeren.” Een terugkerend motief bij Stephan. “In die zin is het een Zwak Geloof. Welke andere godsdienst die zulke wereldse triomfen heeft gekend, houdt vast aan het beeld van een man aan het kruis – de ultieme vernedering als uithangbord en merkteken.” Het hangt in al die kerken en om de halsen van zoveel mensen maar het is zo’n dwars, ongemakkelijk, onmogelijk beeld. Zo’n reminder dat sterven altijd voor doen sterven gaat. Hij schrijft verder:

“Nee, ik ben niet rooms-katholiek geworden om moslims van repliek te kunnen dienen. Het geloof drong zich langzaam maar beslissend aan me op. Maar ik vind het geen vervelende bijvangst dat er in het christendom genoeg aanknopingspunten te vinden zijn, waarom niet de gloriërende veldheer, maar uitgerekend het kruis het herkenningssymbool werd.

Dat wordt ook door fundamentalistische christenen nog wel eens vergeten: die weten zeker dat God per se Zuidelijke Amerikaanse generaals op sokkels wil zien, alsof de man op het paard met sabel en slaven het christelijke kenteken is.

Als gelovige meng ik me ook in die ideeënstrijd.”

Ik denk aan dit fragment bij het lezen van de tekst die ik toebedeeld krijg door dat leesrooster dat ik volg. Uit Matteus, waar de schrijver probeert chocola te maken van het feit dat Jezus de Messias is volgens hem maar zo totaal anders dan iedereen verwachtte. Geen politiek leider, geen nieuwe koning, geen verzetsstrijder. Tenminste, hij was het allemaal wel, maar zo totaal anders. En we hadden het kunnen weten, zegt Matteus, want het stond al in onze oude geschriften. En hij citeert:

‘Hier is de dienaar die ik mij gekozen heb,
die ik liefheb en in wie ik vreugde vind.
Ik zal hem vervullen met mijn geest,
aan alle volken zal hij het recht verkondigen.
Hij zal geen woordenstrijd aangaan
en op straat zijn stem niet verheffen.
Het geknakte riet breekt hij niet af,
noch dooft hij de kwijnende vlam,
totdat het recht dankzij hem overwint.
Op zijn naam zullen alle volken hun hoop vestigen.’

Stephan Sanders gaat de ideeënstrijd aan, maar zonder stemverheffing. Gefocussed op het geknakte riet en de kwijnende vlam. Die mogen niet doven. En hoe verleidelijk het hier ook is om de vluchtelingenparagraaf van het nieuwe regeerakkoord erbij te halen – ik doe het niet – behalve dat ik het nu al heb gedaan, hiermee. Nou ja, punt is: de redding komt van de onmachtige en wat macht heeft en zich verzet zal op de knieën komen vragen om hoop en hulp en zegen. Ik ook, om nog één keer die prachtige zin van Leonard Cohen te citeren: Everyone to love will come, but like a refugee. Iedereen zal uitkomen bij de liefde, maar dan wel als berooide vluchteling.

Ezra 1:1-11

1 Korintiërs 16:1-9

Matteüs 12:15-21