Je moet het maar net zien

Je moet het maar net zien

Rikko geeft op de vroege ochtend inspiratie om de dag bewust te beginnen. Hij leest om 6 uur de teksten uit een oud kerkelijk leesrooster en zo rond 7 uur deelt hij de gedachte die dan op-popt. Elke werkdag.

Je moet het maar net zien – PopUpGedachte

Er zijn er die zeggen dat Jeruzalem moet worden erkend als hoofdstad van Israël. Ik moet eerlijk zeggen dat ik niet precies weet wat er speelt, maar het lijkt me niet de sleutel tot vrede. Überhaupt, vrede in Jeruzalem? Mijn hemel, dat zou een wonder zijn. Het is de brandhaard van conflict. Een wereldoorlog op de vierkante meter die steeds net niet helemaal wordt uitgevochten. En Jezus van Nazareth in de tekst vanochtend huilt over het lot van de stad, staat er.

“Hij zei: ‘Had ook jij op deze dag maar geweten wat vrede kan brengen! Maar dat blijft voor je verborgen, ook nu. Want er zal een tijd komen dat je vijanden belegeringswerken tegen je oprichten, je omsingelen en je van alle kanten insluiten. Ze zullen je met de grond gelijkmaken en je kinderen verdelgen, en ze zullen geen steen op de andere laten, omdat je de tijd van Gods ontferming niet hebt herkend.”

Mensen met lange tenen

Ik ga me helemaal niet mengen in die hele Israël-discussie waar mensen met lange tenen elkaar kapot schrijven over wie wel en niet goed is. Maar een paar tranen over het lot van die mooie stad, met zijn rijke historie, dat lijkt me begrijpelijk. En in Jezus tijd was de plek nog redelijk keurig. In elk geval nog niet totaal verwoest en tot op de grond toe afgebroken. Dat gebeurde pas in 70 na Christus. Het is alsof hij het al voor zich zag. De grote doomsday, de apocalyps.

Interessant zinnetje is: ‘Had jij maar geweten wat vrede kan brengen.’ Relevant zinnetje ook, want zij wisten het niet en gingen naar de knoppen. En nog steeds overigens. Weet ik het wel? Weet jij het of wij? Diplomatie, dat brengt vaak vrede in die zin dat er niet meer per definitie geknokt wordt. Maar of dat nu het antwoord is. Ze hebben de tijd van Gods ontferming niet herkend. En wat is dat dan?

In zijn dagen was het wachten op de Messias die een wereldwijde politiek-religieuze omwenteling zou bewerkstelligen. Jeruzalem weer stralend middelpunt, de Joden vrij en trots bevestigd in hun rol in de wereldgeschiedenis en iedereen vol respect voor de krachtige universele werking van de wijsheid die bewaard werd in de Torah. Zoiets, er zijn er die het beter kunnen zeggen, maar dat was wel ongeveer de gedachte. Vele messiassen – de grote Jezus van Nazareth was zeker niet de enige – bonden dus de strijd aan met de keizer. Opstand, rebellie, overvallen, je weet wel: het verzet. Zoals we dat kennen uit de tweede wereldoorlog. De messias leidde in principe de ondergrondse.

Dat het al goed is

Zou dat het zijn wat ze niet gezien hebben? Dat ze vanwege het druk bezig zijn met verzet tegen de heersende structuren, niet zagen dat de Eeuwige zich ondertussen onder hen had begeven? Genezend, wonderdoende, en kritisch naar henzelf in plaats van naar de Romeinen? Dat was wat Jezus pretendeert: dat God weer onder mensen is komen wonen. Dat het al goed is, dat er genezing voor ieders ziel te vinden is en dat de nieuwe wereld is begonnen.

Dat is ook bijna niet te doen als je verwacht dat het politiek-religieus allemaal anders wordt. En het dan opeens zou moeten gaan over relatief kleine veranderingen in de ziel van jou en mij, waardoor we vrije mensen worden en daardóór uiteindelijk de machten vallen en de wereld verandert. (Het romeinse rijk ging o.a. ten onder aan de christelijke beweging van machteloze groepjes die zich zo snel verspreiden dat ook de keizer maar op de knieën ging voor de God van Abraham Isaak en Jakob).

Gefrustreerd of heilig verontwaardigd?

Hoe ben ik bezig dan? Gefrustreerd of heilig verontwaardigd over wat er politiek gebeurt? Bijvoorbeeld met de Pardon?!-campagne, maar zie ik ook nog waar wel het heil al plaatsvindt? Waar het goed gaat, durf ik dat te vieren of ben ik dan bang de scherpte van het verzet te verliezen? En Jezus vieren van de nieuwe wereld ging ook gepaard met scherp verzet, want hij ruimt in de volgende verzen de tempel leeg.

Wat ze niet hadden verwacht, was interne opschoning. Het is aan mij om me te verzetten tegen onrecht, te beginnen bij mezelf en de mijnen. Ik ga nog even denken hoe dat moet met het kinderpardon-verhaal. En verder? Heb het goed, laten we om ons heen en naar binnen blijven kijken, opdat we de tijd van ontferming niet per ongeluk missen en ons niet kapot verzetten dan wel ergeren. In de meest letterlijke zin. Op de vrede. En dat we die zien.

Hier vind je drie tekstgedeeltes die Rikko vanochtend las.