Soms is het tijd

Soms is het tijd

Rikko geeft op de vroege ochtend inspiratie om de dag bewust te beginnen. Hij leest om 6:00 uur de teksten uit een oud kerkelijk leesrooster en zo rond 7 uur deelt hij de gedachte die dan op-popt. Elke werkdag. 

Soms is het tijd – PopUpGedachte 19 december 2017

Dinsdagochtend, kou hangt er in de lucht. De witte wolken in de nacht worden licht aangezet door de gloed van de stad. Het is koud en stil en de nacht wacht totdat de stad weer begint. Totdat het tijd is. Waarvoor het precies tijd is, dat weet niemand. Maar het wordt weer tijd, er gaan weer wekkers, net als elke ochtend, grijpt men weer telefoons, kleren, ontbijt, fiets- en autosleutels en begint weer ergens aan. Een enkeling draait zich nog eens om, blijft ziek liggen of heeft niets om voor op te staan. Maar de stad wacht niet op hen. Die begint.

Vanochtend twee verhalen over twee bijzondere mannen en hun moeders. Dat is een beetje de man-vrouw rolverdeling helaas in patriarchale cultuur. Gelukkig stonden daar later ook mensen tegen op, maar dat duurt nog even. Vanochtend is het nog de vrouw die moeder is en de man die aan de slag moet. Vaders spelen een beetje in rol. Het zij zo.

Beide moeders horen dat ze een bijzonder kind gaan verwachten, allebei hebben ze afscheid genomen van het idee nog een kind te krijgen. Te oud of te onvruchtbaar. De één honderden jaren voor Christus, de ander vlák voor Christus. En beiden krijgen de opdracht mee: ‘Wijn of sterke drank zal hij niet drinken en nog in de schoot van zijn moeder zal hij met de Heilige Geest vervuld worden.’ Dat gaat over de kleine Johannes die geboren gaat worden. De ander is Simson. Daar mag de moeder alvast geen wijn of sterke drank meer drinken en hij mag zijn haar niet scheren vanaf geboorte, want hij is ‘aan God gewijd’.

Blijkbaar is het soms tijd. Dat lijken de teksten te willen zeggen. Tijd dat er iemand opstaat, die kenteringen realiseert. Speciale lui, waarvan de moeders al weten dat het een bijzonder kind gaat worden – ik moet bij bijzonder kind de hele tijd denken aan Dik Trom, een bijzonder kind, dat is-ie – en ergens klopt het ook wel. Ouders die verwonderd de verrichtingen van hun kind volgen en denken: Dat heeft-ie niet van ons hoor, maar mooi is het wel. Bijzonder.

Soms is het tijd. Dan is er iemand nodig. Iemand die zaken rechtzet, zoals Simson. Ongeleid projectiel, Simson. Of iemand die aankondigt dat er iets groots staat te gebeuren zoals Johannes.

Gisteravond zat ik rond de tafel met een groep kunstenaars, verzameld door iemand die ook meent dat het begint. Dat het moet beginnen. De groep heet de Turn-club is en opgericht omdat er verandering nodig is, momentum, mensen die samen en ieder voor zich realiseren dat er iets veranderen moet in de wereld en vanuit urgentie en diepe noodzaak gegrepen worden omdat werkelijk te gaan doen. In dat gegrepen worden, zit al bijna een metafysisch aspect. En Turn bleek niet over turnen te gaan maar over draaien, verandering, bekering zo je wilt. Turn or Burn was het zieke gezegde tenslotte van bekeringspredikers in de Amerikaans-lelijk-straat-christendom. En nu herneemt iemand dat woord, de Turn, en begint opnieuw.

Dat er mensen nodig zijn, dat het tijd is om op te staan, elke generatie zegt het opnieuw. En zegt het net anders. Voor advent was het afwachten en goed opletten en hopen dat er iemand opstaat. Na advent is het realiseren dat dezelfde Geest die bijzondere mannen als Simson en Johannes greep op zoek is naar iedereen. Naar jou, mij en ons nodig heeft. En beseffen dat die Geest elke willekeurige ander om je heen gegrepen kan hebben. En ze dus ook zo behandelen.

Er is geen onderscheid meer, het gaat niet meer om mensen van bijzondere geboorte. Die bijzondere geboorte kan iedereen overkomen. Moet misschien wel iedereen overkomen omdat er zoveel mensen nodig zijn die – zoals de tekst vanochtend zegt ‘door de geest van de Heer tot daden worden aangezet’.

Het lot van de wereld hangt niet meer af van de enkeling. Omdat het lot van de wereld al is beslist, er komt een nieuwe, mooiere, herstelde versie – en niet meer de enkeling, want het is aan iedereen om te participeren in dat herstel, om er onderdeel van uit te maken, met wie wij zijn. Een beetje, voorzichtig, vallend, opstaand, zoekend, maar onderdeel van die beweging. Als een grote Turn-Club.

Hier vind je drie tekstgedeeltes die Rikko vanochtend las.