Er komt niemand meer

Er komt niemand meer

Rikko geeft op de vroege ochtend inspiratie om de dag bewust te beginnen. Hij leest om 6 uur de teksten uit een oud kerkelijk leesrooster en zo rond 7 uur deelt hij de gedachte die dan op-popt. Elke werkdag. 

Er komt niemand meer – PopUpGedachte 18 december 2017

Maandag van de laatste week voor Kerst. Nog even en dan is het vakantie. Dat sowieso. Maar nog even en dan wordt ook dat feestje weer gevierd. Met bomen, kribbes, kerstpreken en Ere zij God of andere kerstkrakers. Eten, drinken, familie en supergezelligheid, voor sommigen van ons. Voor anderen die nooit een fijn-werkende familie hebben gehad weer een confronterende rottige tijd. Het werkt niet en het gaat niet werken, terwijl alle anderen fijn bij familie zitten. Dat gevoel. Niet heel relaxed, wel waar.

Ik lees vanochtend, die klassieke tekst: ‘de geboorte van Jezus Christus vond plaats op deze wijze. Toen zijn moeder Maria verloofd was met Jozef, bleek zij, voordat ze gingen samenwonen, zwanger van de Heilige Geest.’ Natuurlijk, denk ik dan meteen met mijn Westerse, wat cynische hoofd. Mythische verhalen zijn ons vreemd. We willen dan weten of het waar is. En mythes zijn niet waar, zeggen we. Terwijl degenen die leven met mythes zeggen dat ze meer waar zijn dan wat gewoon waar is. Ik weet het niet. Laat het even zo. Wie ben ik om daar iets over te zeggen, voor of tegen. De schrijver wil in elk geval dit duidelijk maken: er waren legio oude teksten die zeiden dat iemand zou komen om te verlossen, die de zaken weer recht zou zetten en dat het dan goed zou zijn. Het was al een oude profeet lang lang geleden die had gezegd: ‘zie de maagd zal zwanger worden en een zoon ter wereld brengen en men zal hem de naam Immanuel geven. Dat is de vertaling: God met ons.’

Oftewel, we zullen weer het gevoel hebben dat we niet aan ons lot zijn overgelaten, dat de hemel de aarde weer raakt en dat de Eeuwige zelf onder ons woont, door iemand. Een persoon. En daar wachten we op.

Wat zegt zo’n profeet dan precies? Ook dat lezen we vanochtend: ‘Geloof mij, de dag zal komen – spreekt de Heer – dat ik aan Davids stam een rechtmatige telg laat ontspruiten, die als koning een wijs beleid zal voeren en die Juda verlost en Israël in vrede doet leven.’

Dat hele oude boek is een boek van wachten. Van advent, zogezegd. Wachten tot dat kind geboren gaat worden, op miraculeuze wijze. De Obama, die dan alles recht zou trekken. Of de nieuwe King, of de nieuwe Mandela. En als een kind dan slim is op school of vroeg wijs of vredestichtend, dat je dan denkt: zou hij het zijn? En je houdt hem in de gaten, geeft hem net dat beetje extra les en hoopt dat het dan uiteindelijk niet een verwend stuk vreten wordt wat toch voor zichzelf gaat kiezen, je hoopt dat hij niet tóch automonteur wil worden in plaats van politicus en rechtvaardig volksleider.

Sommigen denken zelf de vervulling van zo’n belofte te zijn. De whizzkid uit de stal, die uit het niets opstaat en het volk zal leiden uit de verdrukking. Thierry Baudet lijkt zo’n self-imago te hebben, de jongste bondskanselier van Oostenrijk eveneens, Donald Trump en Macron ook wel. Redders hebben in onze tijd allemaal dat mythische imago. Ze hebben het niet over geboortes uit de Heilige Geest, maar ze zijn uniek, komen uit het niets en brengen herstel – tegen het partijkartel, tegen vluchtelingen, tegen wat dan ook. De mythe die zo ver weg leek, geboren uit de Heilige Geest, is dichterbij dan we denken.

Wat zegt advent? Dat het voorbij is met dat wachten. Dat er geen Macrons of bijzondere Trumps of wat dan ook opstaan. Dat zij niet anders zijn dan wij, omdat die ene al gekomen is. Advent voor christenen betekent dat ze verlost zijn van het wachten en het observeren wie er dan mogelijk de kop boven het maaiveld uit zal steken. Advent zegt: dat was er eentje, die Van Nazareth. En die Van Nazareth die zegt dat hij vanaf zijn leven iedereen wil uitrusten met die zogenaamde Heilige Geest die hem leidt. Hij richt communities in die dezelfde reddende functie hebben. Het is niet meer één man, of vrouw, het is niet meer wachten.

Advent werkt toe naar een feestje waarbij jij en ik opnieuw worden geboren als nieuwe ‘machthebbers’ zogezegd. In het klein en groot samen de wereld opnieuw vormgeven. Zonder dat we ervoor geleerd hebben, zonder dat we uit een politieke familie komen, wat dat betreft: zonder partijkartel, maar dan ook zonder helden die ons zullen leiden, Thierry – iemand moet het doen – Baudet. Het is aan onszelf. Wij, geboren uit de Heilige Geest, die elk als koning van ons eigen leven en van dat wat er om ons heen gebeurt een wijs beleid voeren en recht en gerechtigheid handhaven.

Advent werkt toe naar een democratische grassroots autonomie van iedereen, omdat er niemand meer komt. Degene die komen zou, is al geweest en draagt zijn genialiteit over aan wie wil. Vertrouwt het toe aan wie wil. En daarmee is het aan ons, met Kerst. En daarvoor. En daarna.

Zomaar een gedachte om de week mee te beginnen. Een goede maandag!

Hier vind je drie tekstgedeeltes die Rikko vanochtend las.